Inmiddels reist de 50-jarige Stef al bijna tien jaar met zijn voorstelling door België. Hij staat er ook voor open om met zijn theatershow in Nederland te staan. De Antwerpenaar verzekert dat zijn show je kijk op het leven en het verkeer voorgoed zal veranderen. Stef werkt al sinds 1998 als hulpverlener en heeft in zijn carrière veel verkeersongevallen meegemaakt. Vaak zijn het jonge slachtoffers: verkeersdoden die voorkomen hadden kunnen worden. De dag dat hij besloot hier iets mee te doen, herinnert hij zich nog goed. ‘Het was een zondagochtend in 2008’, blikt Stef terug. ‘Een vrij rustige ochtend, totdat we werden opgeroepen om met de ambulance naar een verkeersongeval te gaan. Op de snelweg E19 was een auto tegen de vangrail gereden en over de kop geslagen. De wagen met drie jonge Nederlandse vrouwen erin belandde met het dak tegen een brugpijler. De vrouwen, allemaal niet ouder dan 21 jaar, waren op slag dood.’ 

‘Weekend-ongevallen’ 

Het ongeluk greep de verpleegkundige diep aan en heeft veel in gang gezet. De meisjes, twee zusjes en een vriendin, droegen gordels en waren niet onder invloed van drugs of drank. ‘Na een feest in Gent, op weg naar Nederland, was de bestuurster waarschijnlijk in slaap gevallen’, vertelt Stef. Ze waren op slag dood, we konden niets meer voor ze betekenen. Dit ongeluk had voorkomen kunnen worden. We noemen dit soort ongelukken ‘weekend-ongevallen’; ongevallen die gebeuren tussen vrijdagavond en maandagochtend. Het gaat vaak om jonge mensen die na een avondje uit een eenzijdig ongeluk meemaken. Denk aan een aanrijding tegen een boom, muur of vangrail. Ze gebeuren vaak door gebrek aan concentratie, te hard rijden, drank of drugs. Ik was zo gefrustreerd en wilde ermee aan de slag. Mijn doel was om betekenis te geven aan dit leed en om anderen te raken. Misschien zelfs leed te voorkomen.’ Hetzelfde jaar nog besloot Stef om bij scholen langs te gaan en jongeren te confronteren met zijn verhalen. De voordracht heette ‘Heaven can wait’. Van 2008 tot 2014 trok hij door heel Vlaanderen. De boodschap aan de scholieren was: je kunt heel veel doen om te voorkomen dat je jong sterft.’ 

Fractie van een seconde 

Na een van de voordrachten op school ontmoette Stef tijdens de lunch een verkeersslachtoffer, Rudy Claeys. Rudy hield ook zijn verhaal op scholen en is verlamd geraakt nadat hij tegen een stuk beton op de E17 was gereden. Het ongeluk gebeurde omdat hij moest uitwijken voor een onoplettende chauffeur. Stef: ‘Door de verkeerde keuze van een medeweggebruiker, die overigens nooit gestopt is, was Rudy’s leven én dat van zijn naasten, in één klap totaal veranderd. Daar, in de kantine van die school, besloten we om onze krachten te bundelen. Het idee van een gezamenlijke theatertour, Fractie van een seconde, is daar ontstaan. In 2016 gingen we voor het eerst samen de bühne op.’ 

Keuzes, verantwoordelijkheid en veerkracht 

Met de voorstelling bundelden de twee mannen hun verhalen: Rudy als slachtoffer, Stef als toegewijde hulpverlener. Ze willen in hun show niet belerend zijn, maar met hun waargebeurde verhalen wel het grote publiek bereiken. De show gaat over keuzes maken, verantwoordelijkheid nemen en over hoe je met medeweggebruikers om behoort te gaan. Het gaat over zelfreflectie, maar ook over veerkracht. Inmiddels is Rudy gestopt en heeft Michael Ghysels zijn plaats ingenomen. Michael is danser en restaureert oldtimers. Tijdens een testrit met een oldtimer is hij tegen een boom gereden. Een combinatie van ijzel en slechte banden was de oorzaak. Het eenzijdige ongeval had grote gevolgen. Stef: ‘Hij is, net als Rudy, verlamd. Samen hebben we het theaterstuk herschreven en treden inmiddels alweer drie jaar samen op.’ 

Muziek, spel, vertelling en video  

Wie de voorstelling bijwoont, zal dit avondje uit niet snel vergeten. De show is aangrijpend en heeft een grote emotionele impact op de bezoekers. Aan de hand van muziek, spel, vertelling en video komen slachtoffers, nabestaanden en veroorzakers aan het woord. Zoals Els, een automobilist die een 13-jarige heeft doodgereden. Niet alleen het leven van het kind, maar ook haar leven is verwoest. Of het verhaal van Vincent Leus, de vader van de 18-jarige Emilie. Zijn dochter kwam om het leven door toedoen van een dronken automobilist. De jonge bestuurder reed na een avondje feesten vier fietsende studenten aan. Drie van hen zijn door zijn schuld om het leven gekomen. Vincents videoboodschap is aangrijpend. De vader vertelt dat hij nooit meer gelukkig zal zijn.  

Verkeerspsycholoog  

De theatershow is heftig, maar heeft juist daardoor effect. ‘Dat wijst het onderzoek van de verkeerspsycholoog, Helmut Paris, ook uit’, vertelt Stef. ‘Hij heeft de voorstelling geëvalueerd en ziet ook dat het werkt. De beelden die wij tonen laten niemand onberoerd. De belangrijkste oorzaak van verkeersongevallen en een houding die ervoor zorgt dat we met een slok op achter het stuur kruipen, te hard rijden of er niet met ons hoofd bij zijn.’ 

Op zijn tijd een grap 

De show bevat ook humor, luchtigheid en vooral hoop. Zo vertelt Michael dat hij, na veertien maanden revalideren, zijn leven weer heeft opgepakt. Met onbreekbare veerkracht heeft hij leren leven met de gevolgen. Zijn motto: Wat er ook op je pad komt, er is altijd een weg vooruit. Vol nieuwe mogelijkheden die de moeite waard zijn. 

Jubileumvoorstelling 

De voorstelling Fractie van een seconde bestaat al tien jaar. 90 % van de voorstellingen voeren de hulpverlener en het slachtoffer uit voor scholen, 10 % is voor het bredere publiek. Op 23 april 2026 vindt het 10-jarige jubileum plaats. Stef: ‘We laten dit jubileum natuurlijk niet ongemerkt voorbijgaan. We maken er een speciale show van. De opbrengst die we met de theatervoorstelling in Gent ophalen, gaat naar het Universitair Ziekenhuis Gent waar zowel Rudy en Michael hebben gerevalideerd. Een mooi gebaar voor het mooie werk dat ze daar verrichten.’ 

Meedoen is makkelijk 

Het aantal verkeersslachtoffers blijft schrikbarend hoog. In 2024 kwamen maar liefst 675 mensen om in het verkeer. Achter elke verkeersdode schuilt een persoonlijk drama. Dat laten de verhalen van Stef heel duidelijk zien. De keuzes die wij dagelijks maken, bepalen of iedereen weer veilig thuiskomt. Iedereen kan dus iets doen om het verkeer voor zichzelf of een ander veiliger te maken. Natuurlijk door je aan de verkeersregels en de maximale snelheid te houden en rekening te houden met elkaar.