Wegmarkering

Wegbeheerders moeten de essentiële herkenbaarheidskenmerken (EHK's) consequent toepassen

Herkenbaarheid van wegen is een belangrijke voorwaarde voor veilig verkeersgedrag. Duidelijkheid over het type weg waarop men rijdt en welk gedrag daarbij hoort leidt tot logisch verkeersgedrag en tot minder onverwachte situaties.

De manier waarop duidelijkheid over het wegtype gegeven kan worden is via de wegmarkering. Wegmarkering is continu aanwezig; dit in tegenstelling tot bebording, die slechts op bepaalde punten is aangebracht. Wie een bord niet heeft waargenomen kan onwetend blijven over het gewenste gedrag op een weg.

In de Essentiële Herkenbaarheids Kenmerken (EHK) is een systeem opgezet waarbij weggebruikers op basis van een combinatie van kantmarkering en asmarkering kunnen afleiden op welk type weg men rijdt. De EHK is een richtlijn waarvan wegbeheerders alleen onderbouwd mogen afwijken. De volgende markering is vastgesteld:

  • Erftoegangsweg: geen asmarkering en geen of onderbroken kantmarkering
  • Gebiedsontsluitingsweg: dubbele asmarkering (doorgetrokken of onderbroken) en onderbroken kantmarkering
  • Stroomweg: dubbele doorgetrokken asmarkering met groene opvulling en doorgetrokken kantmarkering.

De markering blijft echter te allen tijde een hulpmiddel. Verkeersborden en verkeersregels bepalen de maximumsnelheid ter plaatse.

Consequente toepassing van deze markering zal de weggebruiker op termijn helpen bij het herkennen van het wegtype waarop hij rijdt, zodat hij weet welke andere voertuigcategorieën hij daar kan verwachten, welk gedrag van hem verwacht wordt en wat hij van anderen kan verwachten. Deze duidelijkheid is goed voor de verkeersveiligheid.